Ogród formalny

Styl formalny to styl historyczny: już w antyku stosowano strzyżone żywopłoty i planowano założenia architektonicznie. Tendencja ta rozwijała się przez średniowieczne i renesans, by przeżyć swoje apogeum w barokowych ogrodach francuskich królów. Dziś dalej pozostaje żywa i znajduje swoje zastosowanie.

Ogród formalny to przede wszystkim ogród reprezentacyjny, ma świadczyć o statusie właściciela, onieśmielać i zachwycać zwiedzających.

Styl ten – w wersji nowoczesnej oczywiście – nadaje się więc do stosowania w ogrodach przy rezydencjach i kompleksach jak hotele, restauracje czy uzdrowiska, przy siedzibach dużych koncernów czy władz państwowych. Dobrze wyglądają założenia formalne w przestrzeniach ograniczonych murem lub żywopłotem. Z tego powodu można je stosować w wewnętrznych dziedzińcach w mieście.
Symetryczne podziały i osie widokowe

Ogród formalny to symetrycznie rozczłonkowany układ, czytelna geometryczna kompozycja, zieleń ujęta w sztywne ramy strzyżonych form. Styl ten plasuje się na przeciwległym biegunie naturalistycznego: tutaj natura okiełznana jest ręką człowieka. Ogrodnik narzuca kształt roślinom. Stąd obecność żywych labiryntów i rzeźb ogrodowych – topiarów: jak stożki, kule, spirale, walce i inne.

Cała przestrzeń ogrodowa ukazywać ma racjonalny zamysł projektanta. Świadczyć o tym mają symetryczne podziały stanowiące jednocześnie osie widokowe. Każda taka oś zakończona być powinna ciekawym obiektem – np. rzeźbą, fontanną czy altanką – lub ma prowadzić wzrok spacerującego do atrakcyjnego punktu w krajobrazie, może być to zabytkowy budynek (zamek, kościół) położony w oddali na wzgórzu.

W stylu formalnym wodę stosuje się w postaci geometrycznych basenów, prostokątnych tafli wody albo kanałów, które współtworzą wspomniane osie widokowe.